woensdag 25 mei 2011

Who is she ?

Wordl

When the going gets tough, the tough keep going…

Gemaakt door Romy Bomans

Milow: dat is echt top !

Lang nieuwsbericht

Naar aanleiding van zijn nieuw album ‘North and South’ gaf Milow op donderdag 21 april een try-out concert in het jeugdcentrum Rondpunt 26 te Genk.

Gemaakt door Romy Bomans
De voorbije drie jaar speelde hij 300 concerten in 20 verschillende landen waaronder uitverkochte zalen. Milow liet het jeugdhuis Rondpunt 26 te Genk vollopen. Het uitverkochte concert trok de jeugd aan maar de 40-plussers waren ook ruimschoots aanwezig. Ellen Steegen mocht in het voorprogramma van Milow spelen. Na de recente knappe tweede plaats in Pop a’Cast-wedstrijd in Bilzen is dit een nieuw hoogtepunt in Ellen’s zangcarrière. Zelf zegt ze: ‘Milow; dat is echt top! Ik ben best wel een beetje zenuwachtig. Maar eens op dat podium verdwijnt dat na de eerste noot. Het wordt genieten!’ Milow mag je met een gerust hart één van onze hardst werkende en internationaal meest succesvolle artiesten noemen.

‘North and South’
De titel van zijn derde album is ‘North and South’. Milow (Jonathan Vandenbroeck ) zijn stem is herkenbaar uit de duizenden. Hij combineerde zijn oude hits zoals ‘You don’t know’ en ‘Ayo technology’ met zijn nieuwe nummers. Het meest bekende liedje van zijn nieuw album is ‘ You and me ‘. North and South werd opgenomen in België en gedeeltelijk gemixt in Los Angeles . Het artwork en de hoes voor 'North and South' was een bijzonder project waar meer dan 230 uur aan gewerkt werd door de Limburgse grafisch kunstenaar Serge Haelterman.  Jonathan Vandenbroeck:’Een try-out is meer dan een repetitie voor publiek. Het komt er concreet op neer dat we voor de eerste keer nieuwe nummers spelen.’ Na het concert maakte Jonathan nog tijd voor zijn fans. De mogelijkheid was er om het nieuwe album te kopen en het te laten signeren. Het uitverkochte concert kostte maar 15 euro.


Kippenvelmomenten
Brenda Pauwels (16), een jonge muzikante was aanwezig op de try-out:’Ik wachtte al een tijdje met spanning op zijn nieuwe album. Nu het er eindelijk is inspireren de liedjes me nog meer dan tevoren.’ Er was een goede afwisseling van kippenvelmomenten en meezingers. ‘Vanaf de eerste tot de laatste nood heb ik genoten!’, vertelde Oona op de Weerdt (18). ‘Ik voelde met erg betrokken bij het concert omdat het in een klein zaaltje was, dit had zeker zijn charmes’, liet Oona blijken. Na het optreden in Genk treedt Milow nog maar twee keer in België op. Daarna staat er een grote Europese tour op het programma. Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk staan komende weken op de drukke planning van de band. Een week na de geslaagde try-out stond Milow in de Ancienne Belgique, de enige Belgische concerten van dit voorjaar, weliswaar voor wat meer volk.

Galabal Toeristika lokt 120 man

Foto: www.toeristika.be
Kortje

Hoogstudentenvereniging Toeristika gaf op 29 april zijn jaarlijks galabal. Het feest ging door in zaal Movri in Boortmeerbeek. De zaal was mooi uitgedost met kristallen lusters die bij het thema pasten. Aan de gasten werd gevraagd om in avondkleding te komen om het plaatje helemaal compleet te maken. Er kwam maar liefst 120 man opdagen. Niet enkel leden van de studentenvereniging waren aanwezig, maar ook andere studenten en oud-leden van Mechelse studentenverenigingen. Imaxys, Retabo, Lama, Athena en Limburgia, de vijf andere studentenverenigingen van Mechelen waren er ook bij. Philippe van Rillaer (20),vice-praeses van studentenvereniging Imaxys: ’Zoals elk jaar was ook dit jaar het galabal een enorm succes.’ De genodigde konden genieten van een glaasje cava en van een reuze chocoladefondue. Daarnaast waren er ook nog verschillende hapjes. Voor het evenement waren er voorverkoopkaarten beschikbaar voor 10 euro. Aan de kassa betaalde men 15 euro. Om klokslag twaalf uur werd de dansvloer plechtig geopend door de praeses ( Nikita Heylen, rechts op de foto ) en de vice-praeses (Carl Anthonissen) van Toeristika. Al snel werden de hoge hakken uitgedaan en werd er verder gedanst op blote voeten. Ook werd er een prom King and Queen verkozen. Tovi Vergauwen en Alexander Cornelis gingen met deze eer naar huis omdat ze er het mooist uitzagen. De studenten konden rekenen op een fuifbus die tot in de vroege uurtjes pendelde tussen Mechelen en Boortmeerbeek. 

Vijf workshops fotografie tijdens Erfgoeddag

Kortje
Gemaakt door Romy Bomans

CJP organiseerde op 1 mei een workshop fotografie voor jongeren. Deze ging door in vijf steden: Hasselt, Brussel, Gent, Kortrijk en Leuven. Naar aanleiding van ‘Erfgoeddag’ werden deze steden verkozen om hun verloren pareltjes in de schrijnwerpers te zetten. Dit jaar stond erfgoeddag in het thema ‘Armoe Troef’.  Beginnende en gevorderde fotografen konden hun kennis bijschaven door gebouwen en landschappen te fotograferen. Onder begeleiding Kris van de Sande trokken de fotografen de stad in.  ‘Het was een leuke ervaring om jonge mensen hun talenten te laten ontdekken, en hun in hun passie te ondersteunen,’ deelde Kris mee.  In Hasselt werd het Jenevermuseum, het Volkshuis, en de kathedraal in beeld gebracht. De beste foto’s werden gedrukt op een postkaart en verspreid over de vijf deelnemende steden. De foto’s werden gekozen door een jury, Marco Mertens en Madelien Waegemans. De vijf trotse winnaars van Hasselt zijn : Bea Vandeweyer, Jan Lambrigts, Ine Baptist, Jana Meers en Line Michotte. De goed gevulde dag begon met een ontbijt. ’s Middags waren er ook broodjes voorzien voor de deelnemers en dit allemaal gratis.

60 aanwezigen op ‘Best of Facbar’

Kortje 

Gemaakt door Youri Hemeleers
Op donderdag 19 mei pakte studentenclub Imaxys uit met de ‘Best of Facbar’. De facbar ging door in hun stamcafé Panique D’o. Imaxys is een studentenclub aan Lessius Hogeschool Mechelen die de studie richtingen informaticamanagement en multimedia, bedrijfsmanagement en communicatiemanagement overkoepelt. Imaxys staat bekend voor zijn wekelijkse facbars . Een facbar (faculteitscafé) is een café waar een of meer studentenkringen zitten. Elke donderdag is er een facbar in de Panique D’o te Mechelen. Studenten krijgen dan de kans om goedkoop te drinken en de studentenkring te leren kennen. Pintjes zijn er altijd aan één euro maar er is ook elke week een ander promo. Zo was er afgelopen jaar een Baileys, Jenever en Duvel facbar. Om de blok goed in te zetten en het jaar mooi af te sluiten was er de’ Best of Facbar ‘. Er waren talrijke promo’s. De studenten konden tequila, blue thrill en nog veel meer drank aan één euro verkrijgen. De facbar trok dubbel zoveel studenten dan normaal. Met 60 aanwezigen waren de organisatoren zeer tevreden. ‘Normaal is een facbar het moment om gezellig met je vrienden een pintje te drinken, maar deze keer barstte het uit tot een stevig feestje,’ vertelde Brian de Bont mede-organisator van de facbar. De vele promo’s zorgde voor heel wat meer winst dan op een gewone donderdagse facbar. 

vrijdag 13 mei 2011

‘Het zou fijn zijn als ik mij zijn laatste woorden kon herinneren’

Reportage

Luc Janssen stierf twee zomers geleden aan een hartaderbreuk. Papa Luc laat een perfect gezinnetje achter. Julie Janssen, de 19-jarige dochter van Luc vertelt over haar jeugd zonder papa.

‘Opeens hoorde ik mama schreeuwen, maar ik wist niet wat er aan de hand was. Eerst dacht ik dat er iets met mijn kat was, maar dat was niet het geval. Ik rende naar buiten en zag mijn papa op de grond liggen. Ik wist niet wat ik moest doen en dacht ook niet meteen het ergste’, vertelde Julie. Nadat broer Olivier zijn papa probeerde te reanimeren belde Julie naar de ambulance. ‘Het leek wel uren te duren eerdat de ambulance hier was. Ik ving nog een laatste blik op van mijn papa toen zijn ogen nog open waren’, aldus Julie. De ambulance was toegekomen en probeerde de papa nog te helpen. ‘Na een tijdje knikte de ambulanciers nee tegen elkaar en vanaf dat moment wist ik het, mijn papa is dood.’

Helemaal in paniek stortte Julie in tranen uit. Ze pakte haar mama en broer stevig vast en begon te hyperventileren. Ze schreeuwde de hele buurt bij elkaar en liep weg van huis. ‘Op dat moment besef je niks. Het kon niet dat dit in ons perfect leventje gebeurde.’ Julie zocht troost op het kerkhof waar een goede vriendin van haar rust. Nadat ze een beetje gekalmeerd was liep ze naar de grote weg. ‘Ik wou in het midden van de weg gaan staan. Rij me maar allemaal om, het kan me niks meer schelen.’ Julie’s oma was net op tijd om haar kleindochter tegen te houden. De schoonouders van Luc maken zich nog steeds het verwijt dat zij hadden moeten sterven en niet hun zoon. Julie was veilig thuis en het lichaam van haar papa lag rustig op de zetel. Hij zag er nog gewoon uit. De begrafenisondernemer was al thuis en hij probeerde Julie op haar gemak te stellen. Het was de laatste keer dat Luc thuis op de zetel lag. Julie beschrijft: ‘Ik ben bij mama in bed gekropen. We probeerden te slapen maar dat was een hele opgave. Ik zag allerlei beelden voorbij flitsen.’
Uit het oog is niet uit het hart. Julie draagt nog elke dag dingen van haar papa mee. Zo heeft ze zijn horloge altijd aan. ‘Ik wou die altijd al hebben, ik vond het zo een leuk horloge. Van mijn papa mocht ik er nooit aankomen omdat hij veel te duur was. Nu lag de horloge zomaar op de kast en ik vond dat ik hem mocht hebben. Mama heeft er ook nooit een probleem van gemaakt dat ik het draag’ vertelde Julie. Naast de horloge draagt Julie ook nog elke dag een hangertje in de vorm van een kruisje. Dit kruisje is met de assen van haar papa gemaakt. Soms worden er zelfs ‘grapjes’ over gemaakt. ‘Mijn oma was mijn kruisje aan het poetsen maar het lukte niet zo goed. Toen zei ze tegen mijn kruisje “allez Luc werk eens mee”’ lacht Julie



 
Herinneringen koesteren


Na twee jaar heeft het afscheid een plaatsje gekregen in het leven van Julie. Het besef dat ze geen papa meer heeft is er ook nog niet. ‘Als ik de deur hoor open gaan denk ik vaak dat papa terug is van het werk.’ Herinneringen koestert Julie nog elke dag. Vooral ’s avonds in bed, wanneer je rustig kan nadenken komen de mooie herinneringen naar boven. Sommige dingen kan je nu eenmaal niet voor eeuwig onthouden. ‘Ik vind het heel erg dat ik mijn papa zijn stem niet meer kan herinneren. Ik herinner me zelfs ons laatste gesprek niet meer en een echt afscheid is er nooit geweest. Het zou fijn zijn als ik zijn laatste woorden herinner.’
Op jonge leeftijd een ouder verliezen is niet vanzelfsprekend. Opeens wordt je leven helemaal door elkaar geschud en ben je wel eens de weg kwijt. Maar alles heeft een positief kantje. ‘ Mijn mama vindt dat ik volwassen ben geworden en meer de waardes van het leven apprecieer’. Julie staat sterker in het leven nu. Ze kan over meer dingen meepraten en is serieuzer geworden. ‘Vroeger wist ik niet wat slecht voelen was, maar nu wel. Ik heb me ook slecht gevoeld en daardoor kan ik nu beter met mensen praten en hen begrijpen.’ Onze ouders zijn niet altijd onze beste vrienden maar we mogen van geluk spreken dat ze er zijn. ‘Geniet van de tijd die je bij je ouders doorbrengt. Samen eten is gezellig en zo blijft het contact ook onderhouden.’ Afscheid nemen blijft moeilijk voor Julie. ‘ Steeds als ik afscheid neem van een vriend prent ik zijn stem in mijn hoofd en bekijk ik hem nog eens goed. Want het kan het laatste afscheid zijn.’

Vriendschap en liefde


‘Aan mijn vrienden had ik veel steun. Ik bleef gewoon naar fuiven gaan ook al amuseerde ik me niet, ik kon mijn zinnen wel verzetten.’ Iedereen verwerkt een verlies op zijn manier. Julie wou zich niet afzonderen van de wereld. Ze wou onder de mensen blijven komen en haar amuseren. Maar dit wil niet zeggen dat ze haar papa al vergeten is. ‘Soms is een woordje al genoeg om eraan te denken. Mijn papa reed met een Volvo. Telkens als ik een Volvo zie denk ik aan hem. Maar dit gebeurt niet altijd bewust. Als ik het woordje papa hoor besef ik wel dat ik er geen meer heb.’ Bij alles wat ze doet denkt ze aan haar papa. Julie was vrijgezel toen haar papa stierf. ‘ Op dat moment kon ik wel de steun gebruiken van iemand die op een speciale manier van je houdt.’ Mensen weten vaak niet hoe ze iemand moeten steunen of troosten in zulke momenten. Maar vaak is er gewoon behoefte aan een luisterend oor.
Gezellige familie momenten mist Julie wel. Ze heeft al twee keer Kerstmis gevierd zonder haar papa. ‘Hij is er niet maar toch ook weer wel. Het is niet omdat we hem niet zien dat hij er niet is.’ Soms lijkt het alsof Julie haar papa gewoon even weg is. Het besef dat hij er niet meer is er nog niet. De dag nadat Luc gestorven is , kwam de familie van Julie eten. ‘ Ik had de tafel voor een persoon teveel gedekt, ik was even vergeten dat papa niet kwam eten.’

Julie mist haar papa het meest wanneer ze een slechte dag heeft. ‘Soms voel ik me zo alleen dat ik begin te wenen in mijn kamer.’ Wanneer ze gelukkig is en haar goed voelt, voelt ze zich schuldig tegenover haar papa. ‘Ik mag me niet goed voelen want wat gaat papa denken. Maar aan de andere kant wilt papa dat ik gelukkig ben.’ Natuurlijk wil Luc dat haar dochter gelukkig is, maar doordat er geen afscheid geweest is blijft Julie voor eeuwig met deze twijfel rondlopen. ‘ Daarom vind ik het zo raar als ik me gelukkig voel.’ Alles en iedereen rondom Julie kunnen haar terug doen denken aan haar papa. Luc had een achterpoortje ontworpen voor in de tuin. Hij heeft het nooit zelf kunnen zien omdat het nog in de maak was. ‘Ik vraag me wel eens af of hij tevreden zou zijn met het resultaat.’ In het middelbaar studeerde Julie fotografie. ‘Een maand voor dat mijn papa stierf heb ik nog enkele mooie foto’s van hem gemaakt. Hier ben ik heel erg blij om. De foto van op zijn doodsprentje is daar eentje van.’ Op die foto straalt Luc echt uit wie hij was. Een echte levensgenieter maar toch ook een harde werker. ‘Het is een Bourgondiër’, zegt Julie fier. De zondagse ritjes met de Harley mist Julie ook.

Happy Family


Liesbeth Meermans (19) beseft dat ze blij mag zijn met haar thuis situatie. Één mama, één papa , een zus, tegenwoordig vind je dit niet meer .Gezinnen vallen steeds vaker en vaker uit elkaar. In onze maatschappij kent men de waarde van een familie hebben niet meer. Liesbeth zit door de week op internaat maar is toch steeds blij als ze vrijdag naar huis kan. Maar aan de andere kant is ze (soms) nog blijer om zondags weer te vertrekken. ‘ Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik niet meer afhankelijk wil zijn van mijn ouders. Toestemming vragen om ergens naar toe te gaan vind ik niet meer nodig. Ik ben oud en wijs genoeg om mijn eigen leven te bepalen’,beweert Liesbeth. In haar vriendenkring zijn er een aantal jongeren die al een ouder verloren hebben. ‘De jongeren die ik ken staan wel een pak sterker in hun schoenen dan ik. Ze zijn op een jonge leeftijd snel volwassen moeten worden, een echte kindertijd hebben ze niet gehad.’ Volgens Liesbeth hebben jongeren het meeste steun aan de achtergebleven ouder. Troost zoeken in herinneringen kan ook een steun zijn. ‘ Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het zou zijn om maar één ouder te hebben’, zegt Liesbeth. Je beseft pas wat je mist als het weg is.

‘Ze zijn er alle twee nog voor mij

Jolien Cardynaels (19) heeft gescheiden ouders, maar ze heeft ze ten minste nog.

‘Mijn ouders maakten altijd ruzie. Ze konden niet meer met elkaar leven. Mijn ouder zijn gescheiden toen ik 12 jaar was. Ik besefte goed wat er aan de hand was op die leeftijd. Het is erg dat altijd de kinderen het slachtoffer zijn van een scheiding. Nu woon een week bij mama en een week bij papa. Na een tijdje geraak je aan die regeling gewent , maar in het begin is het niet zo simpel. Elke week met die koffer op en af sleuren, het is me wat. Ik mag van geluk spreken dat mijn ouders nu wel terug met elkaar overweg kunnen, dat is beter voor hun en voor mij. Ik kan nog steeds op mijn beide ouders rekenen als er iets scheelt. Meestal ga ik met mijn problemen naar mijn mama omdat ik met haar beter kan praten. Maar mijn papa zal er ook altijd voor mij zijn. Ik zou mijn situatie dus niet vergelijken met iemand van wie een van de ouders gestorven is. Gewoon weten dat mijn ouders er nog zijn en nog van me houden is al veel. Ook al wonen we niet meer onder een dak, ik kan nog steeds terugvallen op mijn gezin.’


Zelfmoord bijna meest voorkomende doosoorzaak bij min 50-jarigen
Steeds meer en meer ouders sterven. Wat zijn de verschillende doodsoorzaken bij mannen en vrouwen tussen de 30 en 54 jaar ?
Hart-en vaatziekten waren tot 2004 de meest voorkomende doodsoorzaak bij zowel mannen als vrouwen, gevolgd door nieuwvormingen en ziekten van het ademhalingsstelsel. Sinds 2005 veroorzaakten nieuwvormingen bij mannen juist iets meer overlijdens dan hart-en vaatziekten. Mannen tussen 20 en 50 jaar sterven meer dan dubbel zo vaak door uitwendige oorzaken dan vrouwen van dezelfde leeftijd. De hogere sterfte bij mannen door vervoersongevallen op jongere leeftijd en door suïcide op iets oudere leeftijd ligt aan de basis hiervan.
Meest voorkomende doodsoorzaken bij mannen tussen 30 en 54 jaar zijn:
  • -          Verkeersongevallen (20 %)
  • -          Suïcide (30%)
  • -          Lonkanker (18%)
  • -          Hartcomplicaties(12%)


Meest voorkomende doodsoorzaken bij vrouwen tussen 30 en 54 jaar zijn:
  • -          Suïcide (19%)
  • -          Borstkanker (18%)
  • -          Hartcomplicaties (10%)


maandag 21 maart 2011

‘Facebook kan de gezelligheid van een avondje op café niet vervangen ‘

Expert interview

Gemaakt door Romy Bomans
Al drie jaar heeft Reinhilde Vermeulen haar eigen praktijk als psychologe. In hartje Tongeren zal Facebook nooit het sociale leven overnemen.

Kan u Facebookvrienden echte vrienden noemen ?
‘Het gaat niet over hoeveel vrienden je hebt maar over de kwaliteit van die vriendschap. Dat is het grote verschil tussen vrienden op Facebook en vrienden in het echte leven. Je moet veel kwijt kunnen aan je vrienden en ze moeten je steunen. Maar ook positieve dingen moet je met elkaar delen. Niet alleen dat je bij hun terecht kunt als je iets aan de hand hebt. Op Facebook zal dit wel kunnen maar ik heb het gevoel dat het oppervlakkig blijft. Ik word regelmatig uitgenodigd om vriend te worden terwijl ik de persoon niet ken. Deze verzoeken negeer ik. Maar niet met de bedoeling om die mensen kwaad hart toe te dragen.
Er zijn dus ook nadelen aan Facebook.
Ja, als ik iemand niet toevoeg als vriend heb ik het gevoel dat ik die persoon afwijs. Voor mij is vriendschap iets anders dat ingeschreven staan op een lijstje van vrienden. Er zijn ook voordelen aan vriendschappen via Facebook. Het is een leuk middel om contacten te leggen. Maar als je van de duizend vrienden vijf echte vrienden overhoud denk ik dat je gelukkig mag zijn.’
Van waar komt de drang om zoveel mogelijk vrienden te hebben?
‘We willen allemaal zo graag mogelijk gezien worden. Ze kennen veel mensen en dan ben je iemand.. Oudere mensen kennen elkaar ook allemaal. Ze gaan ook naar begrafenissen van mensen die ze nauwelijks kennen. Want dan horen ze erbij. Maar dit zit op een onbewust niveau.’
Hebben de sociale netwerken een toekomst ?
‘Allicht wel. Het zal nooit echte vriendschap vervangen. Maar voor contacten te leggen blijft het hele vooruitgang. Een vriendengroep oprichten over een bepaald onderwerp is iets interessants. Zo kan je van gedachten en ervaringen wisselen. In die zin vind ik dat niet slecht. Er gebeuren ook veel negatieve dingen op Facebook. Mensen beginnen te roddelen over andere. Naar de toekomst toe zie ik dit verdwijnen en Facebook zal meer zakelijk gebruikt worden. Bij jonge mensen wordt dit nu al toegepast. Vroeger duurde het een eeuwigheid om een actie of evenement te organiseren terwijl het nu heel snel gaat. Bijvoorbeeld de Facebook actie tegen de regering. Op een korte tijd krijg je zoveel mensen bij elkaar en dat is iets wat in de toekomst meer en meer gaat gebruikt worden. Waardoor je ook korter op de bal speelt in de actualiteit.’
Denkt u dat de jongeren eerder een avondje Facebook verkiezen dan op café te gaan ?
‘Dat zou ik een heel gevaarlijke evolutie vinden. Ik geloof het niet want mensen zullen altijd nood hebben aan het sociale contact. Maar ook aan het fysieke contact, een handdruk, een kus of een knuffel. De gezelligheid van een avondje op café zitten kan Facebook niet vervangen.  Mensen hebben nood aan echt contact in zijn totaliteit.’
Waarom doen mensen zich anders voor op Facebook?
‘Het kan voor sommige mensen een verdoezeling zijn van hun problemen. Men kan zijn wie men wilt zijn omdat het een virtuele situatie is. Je kan je lichamelijk verstoppen. Je kan zeggen wat je wil want je zit veilig achter de computer.’
Vooral jongere mensen zetten vaak gewaagde foto’s op Facebook.
‘Mensen die dat doen willen laten zien wat ze durven. Als je iemand in het echt tegen komt laat je je ook niet zo zien. Het kan zijn dat iemand een gewaagde foto op Facebook zet om stoer over te komen. Hiervan kan hij wel spijt krijgen en misschien wel mee in problemen komen. Zeker bij jonge mensen kan dit gevaarlijk zijn.


vrijdag 18 maart 2011

‘Als ze mij willen kennen, moeten ze mij maar toevoegen’

Pro interview

 
Gemaakt door Romy Bomans
Lisa Reumers (18) , een studente regentaat lichamelijke opvoeding en biologie houdt van haar Facebookvrienden.

Een echte vriend is iemand waar je alles tegen kan zeggen. Vroeger beschouwde ik vrienden van vrienden te snel als echte vrienden. Maar ik deed dat eigenlijk veel te veel en dan bleek dat ze toch onbekend waren. Maar nu zorg ik er wel voor dat ik die mensen ken. Het grootste deel van mijn vrienden op Facebook zijn kennissen. Kennis en vrienden zijn een verschil. Sommige vrienden uit mijn lijst praten alleen maar met mij op Facebook. Wanneer je ze echt tegen komt zijn ze heel verlegen of willen ze niks zeggen. De meeste durven nog niet eens op te kijken of te lachen als ik voorbij kom, zo van die mensen staan ook in mijn lijst. Een echte vriend is iemand die je ook buiten school ziet als daar tijd voor is. Maar echte vrienden lopen me niet voorbij op straat. Op Facebook reageer ik enkel op de statussen van mijn echte vrienden. Vroeger accepteerde ik iedereen direct als vriend, maar nu denk ik daar meer en meer over na. Bekijk eerst de foto’s en als ik dan iemand herken zal ik die misschien accepteren. Ik druk wel niet dadelijk op negeren zodat ik nog kan zien als ik ze al dan niet als vriend wil. Mijn profiel is ingesteld dat alleen maar vrienden mijn foto’s kunnen bekijken. Normaal heb ik al de mensen in mijn vriendlijst al eens gezien moest ik er eentje tegenkomen die ik niet ken dan verwijder ik die. Vriendschapsverzoeken stuur ik nooit, als ze mij willen kennen moet ze mij maar toevoegen. Ik ga daar niet achteraan lopen. Ik zet niet vaak een status op Facebook maar ik ben wel graag op de hoogte van wat andere in hun status zetten. Foto’s van mijn eigen zet ik niet rap op Facebook. Foto’s van mij en mijn vriendje komen er wel op. Iedereen mag zien dat wij gelukkig zijn. Andere jongens moeten zich daar niet mee moeien.

dinsdag 1 maart 2011

‘Ik hoef helemaal niet te weten wat ze de hele dag uitspoken’

Contra interview

Gemaakt door Romy Bomans
Oona Op de Weerdt, (18) studeert aan Lessius Mechelen en heeft een passie voor architectuur. Ze vindt Facebook vrienden maar fake vrienden.

‘Een vriend op Facebook is geen vriend in je echte leven! Het is raar dat iemand meer dan duizend vrienden kan hebben, je kan toch nooit contact hebben met zoveel mensen. In mijn vriendenlijst staan ook een hele boel kennissen maar die zijn niet zover afstaand. Dat zijn mensen die ik op regelmatige basis zie. Al vrienden in mijn lijst heb ik al eens in het echte leven ontmoet. Want je kan zelfs geen 230 vrienden hebben. Je hebt maar 1 of soms 2 echte vrienden. Een vriendschap ontstaat niet via Facebook. Eerdat ik een vriendschapsverzoek accepteer moet ik even nadenken. Ik kijk eerst of ik de persoon herken en van waar. Aan de hand daarvan neem ik mijn beslissing. Er zijn mensen die ik niet ken die mij gewoon toevoegen. Dan vraag ik me af of ik daar ooit al iets tegen gezegd heb en hoe dat ze aan mijn naam komen. Mijn profielfoto op Facebook is geen foto van mezelf maar gewoon een afbeelding. Ik zet nooit foto’s van mezelf erop. Soms word ik aangeduid op iemand anders zijn foto’s, dat vind ik niet zo erg.  Enkele vrienden van mijn lijst zetten uitdagende foto’s op Facebook. Dat is hun eigen ding denk ik dan. Mensen veranderen soms hun naam of Facebook. Zo is er een vriendin van mij die haar naam heeft veranderd in ‘ Konnie Kakken’. Op zich is het wel grappig maar ik zou het nooit doen. Persoonlijk zet ik niet zoveel in mijn status maar vrienden van mijn zetten er alles op. Van wanneer ze naar wc gaan tot ze op de trein staan te wachten. Ik hoef helemaal niet te weten wat ze de hele dag uitspoken, wat maakt mij dat nu uit. Dankzij Facebook kan je op de hoogt blijven van de relaties.'